stichting annemie en helmuth wolff

In het voorjaar van 1933 ontvluchtte het echtpaar Annemie en Helmuth Wolff München voor het nazigeweld.
Zoals vele immigranten in de jaren dertig vestigen zij zich in het nieuwe Plan Zuid in Amsterdam.
Zij besluiten samen een fotostudio op te richten. De fotografe Annemie leert haar man, die van oorsprong architect is, het vak, en al snel weten zij interessante reportage-opdrachten binnen te slepen.
Het havenbedrijf, Schiphol en kranten zijn de belangrijkste opdrachtgevers. Zij starten een tijdschrift over kleinbeeldfotografie dat in korte tijd zeer populair wordt.
Helmuth geeft lezingen door het hele land over het gebruik van handzame kleine camera’s, noemt zich Leica-expert en schrijft een veel geprezen standaardwerk over kleurenfotografie.
In september 1939 toonde prins Bernhard de eerste foto’s van zijn pasgeboren dochter Beatrix op een door Annemie en Helmuth georganiseerde fototentoonstelling in het Amsterdamse Arti.
Annemie en Helmuth doen in 1940, wanneer de nazi’s ons land binnenvallen, een zelfmoordpoging. Helmuth komt daarbij om het leven, Annemie wordt op tijd gevonden en overleeft.
Annemie heeft in de oorlog geen grote commerciële opdrachten maar een fotostudio aan huis waar veel mensen uit de buurt maar ook vrienden en bekenden komen voor een portretfoto.

1943
Annemie gooide aan het eind van haar leven alle negatieven van personen weg, behalve 100 rolletjes die zij in 1943 heeft gemaakt. Zij beseft de grote waarde ervan maar heeft er nooit over gesproken.
Na het overlijden van Annemie was de ontdekking van de rolletjes een grote verrassing. De foto’s zijn, zoals al haar werk, van uitzonderlijke kwaliteit.
Ook bewaard is haar kasboek met de namen en adressen van de gefotografeerden en filmnummers.
Keurige foto’s, mooie kleren, haren gekamd én….. vaak de Jodenster waardoor de foto’s op een bijzonder aangrijpend worden. Veel van de geportretteerden zijn kort na het maken van de foto in de kampen vermoord

De stichting
De Stichting Annemie en Helmuth Wolff ijvert sinds een paar jaar voor de ontsluiting en digitalisering van de 50.000 negatieven die Annemie na haar overlijden achterliet. Negatieven van belang voor de geschiedenis van de Sjoa in Amsterdam, negatieven van belang vanwege de andere thema’s die Helmuth en Annemie fotografeerden. Meer informatie over het werk van de Stichting kan gevonden worden via deze link.

De stichting is op zoek naar de identiteit van alle geportretteerden op de foto’s uit 1943.

1943mesyspeijerMesy Speijer
Annemie Wolff-Koller maakte deze foto op 10 maart 1943 en schreef erbij Mesy Speijer, Noorder Amstellaan. Helemaal zeker is deze identiteit niet. Het kan zijn dat dit meisje Louise de Groot is, geboren 31oktober 1935, stiefdochter van Aäron Speijer, Noorder Amstellaan 157, de buren van Annemie Wolff. De identiteit van het meisje is echter niet helemaal duidelijk en we weten ook niet hoe het met haar afgelopen is. Aäron Speijer heeft de oorlog overleefd, zijn vrouw Mietje Speijer-Leon niet.


Gevonden!!
(aanvulling 10 okt 2014)
Het is bekend wie het meisje op de foto is. Het is Judith Trijtel (25 nov 1932) en ze woont in London. Ze is in goede gezondheid en op dit moment 82 jaar oud en woont in Londen. Zij is de dochter van Tobias Trijtel (Amsterdam, 1 dec 1909 – ?) en Elisabeth Külbo (Ludwigshafen, 7 feb 1912 – Amsterdam, 29 juni 1997). Tobias en Elisabeth trouwden op 17 maart 1932.
Het gezin heeft de oorlog overleefd en woonde in 1948 op de Rooseveltlaan 45-2.

foto:
© Monica Kaltenschnee,

informatie:
www.stichtingwolff.nl met vriendelijke medewerking van An Huitzing.
aanvullende informatie van An Huitzing en de gezinskaart in het stadsarchief Amsterdam.